anje_edited.jpg
Heerlijk is het, wanneer de vraag helder is, de mist optrekt en het pad zichtbaar wordt. Kan ik je helpen bij het ontrafelen van jouw kluwen?

Over Anje Claeys

Anje Claeys, PhD 

Professioneel ontrafelaar 

Ontrafelkunde - Ophelderkunst 

Voor al je moeilijke vragen 

 Tools in mijn toolbox?

  • Gelaagd denken, systemisch kijken, straffe in- én uitzoomgave, nogal wat draagkracht

  • Liefde voor complexiteit, gelaagdheid én meerstemmigheid

  • Beelddenker, schrijver, kunstenaar, onderzoeker en wetenschapper

  • Feeling voor woord en beeld en voelen wat er nodig is, kijken naar wat is

  • Zien van het grote perspectief: de samenhang en de details - gisteren, vandaag en morgen

  • Goesting voor impact en schoonheid voorop!

  • En onze samenwerking? Light & Fun!

Het leven is zo schoon (en soms ook wel complex)!

 

Creatieve duizendpoot, zo noemen ze me wel eens. Klopt wel, denk ik.

 

'Snel van geest. Loopt eens wat trager! Gij bent eigenlijk echt wel grappig als ge u beter kent. Stille waters, diepe gronden. Gevoelig. Slim zonder daarmee te koop te lopen'. Dat is wat ik mensen hoor zeggen over mij en meestal nuanceer ik dat dan wat.

Ik ga graag wandelen in de bergen, vooral dan in het hooggebergte, boven de boomgrens. Ik hou van avontuur, ben een beetje roekeloos, spring met plezier in nieuwe dingen en bijt me graag vast in de projecten die ik aanpak.

Als kind was ik gek op puzzelen, vooral die puzzels die nog nèt iets te moeilijk voor me waren. Ik las veel en snel, verslond het ene boek na het andere, onder mijn donsdeken, met een zaklamp. Standaard procedure, elke avond, en nooit werd ik gevat (of althans, dat denk ik toch). De boeken van Arendsoog en Witte Veder, De Vijf, Hercule Poirot. Detectives en mysteries. Zalig. Ook raadselboeken, rebussen en kruiswoordraadsels. Heerlijk. Mijn lievelingsvakken op school: rekenen, tekenen en sport. Vooral vraagstukken vond ik geweldig. Ik maakte daar meestal rap een tekening bij en dan zag ik de oplossing.

Tekenen vond ik heerlijk, opstellen schrijven ook, maar eveneens natuurkennis en sport. Ik hield van lopen, tennis, basket en volleybal (maar niet van dansen). Ik ging naar de scouts en speelde graag in het bos. Crossweggetjes maken voor mijn bmx en met de lego spelen.

Mijn totem: zelfbewuste rat. Omdat ik snel en vinnig overal doorheen glipte (vooral als we Dikke Bertha speelden). Ik was eerder stil en had alles gezien. Graag op mezelf, geen groepsbeest. Een stil water met diepe gronden. Al van heel jonge leeftijd dacht ik na over het grote waarom en schreef ik poëzie. Misschien dat ik daarom wel het adjectief 'zelfbewust' toegedicht kreeg door de leiding van de scouts?

Toen ik ging studeren, koos ik voor geneeskunde, want ik wou graag mee met 'Artsen zonder Grenzen'. Naar Chili ofzo. Alleszins ergens in de bergen. Na de derde kandidatuur begon ik me te realiseren hoe een ziekenhuis ineenzit en omdat ik voelde dat me dat niet zou liggen, liet ik die studie los tijdens eerste doc en schakelde ik over naar biochemie. Ik wilde beter begrijpen hoe het leven in elkaar zit. Tijdens mijn studies geraakte ik heel erg gefascineerd door virussen en ik wou graag naar het buitenland dus volgde ik nog een master in de virologie in de buurt van Londen. Heerlijk studeren in het Engels en vooral ook heel hard genieten van Londen, haar musea en haar hippe buurten.

 

Ik had ondertussen ook een lief en na mijn studies in Engeland trouwde ik met Benoît. We kochten een huis in Leuven, ik startte als viroloog in het Rega-Instituut en mocht er starten met een nieuw project, over lentivirale vectoren voor de behandeling van neurodegeneratieve aandoeningen. Ik bleef er zes jaar, schreef een doctoraatsthesis en in 2004 haalde ik mijn doctoraat in 'Medische Wetenschappen'. Wat ik vooral fijn vond aan het werk in laboland was het werk met de microscoop, inzoomen, kijken naar cellen, en altijd maar weer die verwondering. En niet te vergeten ook: deel uitmaken van een gedreven team van toffe mensen.

 

Na mijn doctoraat had ik het zo wel gehad met altijd maar inzoomen en voelde ik de drang om breed te gaan kijken. Er liepen ondertussen ook twee kleine bengels rond in huis, dus ik bouwde een sabbat in. Ik volgde cursussen bij Vormingplus en ook enkele modules sociaal-cultureel werk aan de sociale school in Heverlee. In die tijd startte ik een opleiding grafiek aan de academie. Ik werkte enige tijd in de medische ethiek en vele jaren als wetenschapscommunicator aan de KHLeuven. En, last but not least, werd in die periode ook ons derde kindje geboren. De kers op onze slagroomtaart!

 

Dat ik niet eeuwig als wetenschapper zou blijven werken, was eigenlijk wel logisch. Te veel interesses, te veel te ontdekken. Op een gegeven moment was er in KHLeuven onvoldoende subsidie voor wetenschapscommunicatie en door een fusie met KHLimburg en GroepT verloor ik er mijn werk. Dat was lastig. Ik besloot het over een andere boeg te gooien en mijn eigen pad te volgen. Ik was al jaren zelfstandige in bijberoep dus de stap naar hoofdberoep was niet erg groot. Tijd voor het ondernemerschap! Dat leerde ik met vallen en opstaan. Ik deed écht vanalles: grafiekworkshops, freelance opdrachten als wetenschapscommunicator, ik ontwierp logo's en flyers en zoveel dingen meer.
 

Toen ik in een lastige periode in mijn leven geconfronteerd werd met levend verlies en met de dood, en ik vastliep in mijn denken -proberen te begrijpen wat niet te begrijpen viel- vond ik mijn weg terug via tekenen en schrijven. Ik raakte erg geboeid door leven en dood, begin en einde, gaf enkele workshops over rouw en verlies en stap voor stap bouwde ik een uniek aanbod uit waarin ik mensen uitnodig om tijdens het rouwen te landen in hun handen

 

Ondertussen werk ik 1 dag per week in de groepspraktijk 'Verbinding in Verlies', een heerlijk team van bevlogen professionals. Ik kom er echt thuis. Sinds kort ook ondersteun ik een team op de dienst kinderpsychiatrie in gasthuisberg. Ik werk er als kunstenaar en scribe. Al tekenend ontrafel ik er de complexiteit. Daarnaast is er ook nog mijn eigen coachingpraktijk waarin ik mensen en organisaties help met hun moeilijke vraagstukken.

En zo kan ik verder gaan. Ik hou wel van een uitdaging en gooi me graag in gelaagde experimenten als cowonen, cowerken en coöperatief ondernemen. Dat laatste doe ik via De Broeikas -Labo voor een Warme Wereld-, een coöperatieve cowerkplek waarvan ik mede-oprichter ben. Daarnaast stel ik me open voor wat er op mijn pad komt, reizen naar het hoge noorden, fietsen, scriben, bloggen, Noors leren, lopen, zoeken en vinden. Het leven draagt zoveel in zich. Er zijn zoveel mooie paden. Ik ga ervoor!

Sinds de corona-pandemie verlang ik keihard naar impact, een warme wereld en wil ik mensen en organisaties helpen om écht helemaal vrijuit hun ding te doen. Dus, lig je van iets wakker, ligt er iets in de weg waardoor jij niet 100% kan doen wat je graag wil doen, dan help ik je graag bij het ontrafelen van het kluwen waardoor je weer voort kan, dicht bij jezelf en je unieke missie hier op de planeet Aarde.